Het juiste moment is voor iedereen verschillend maar samen proberen we te kijken naar welke kwaliteit van leven er nog voor het dier is. Uiteindelijk kunnen alleen de baasjes zelf bepalen wat voor hen het juiste moment is om de beslissing te nemen.

Om de levenskwaliteit te beoordelen kan het helpen om jezelf (en elkaar) een aantal vragen te stellen. Kijk hierbij niet naar een losse dag maar naar het geheel.

       •       Heeft mijn dier nog pleziermomenten op een dag?
       •       Eet en drinkt hij/zij nog uit eigen wil, of vooral omdat jij het aanbiedt? En is dit voldoende om zijn gewicht op peil te houden.
       •       Is er pijn, benauwdheid, misselijkheid, onrust of angst die terugkomt?
       •       Kan je dier nog comfortabel liggen, opstaan en bewegen, zonder zichtbaar ongemak?
       •       Is er nog contact: zoekt hij/zij je op, reageert hij/zij op je stem of aanraking?
       •       Zijn de slechte dagen inmiddels vaker aanwezig dan de goede?
       •       Herken je jouw dier nog als zichzelf — of zie je vooral overleven?

Het is belangrijk om naar de kwaliteit van leven te kijken zonder je te laten lijden door de gedachte dat je jouw dier niet wil missen. Er zal immers nooit een dag zijn dat je hem wel wil missen. Uiteraard wil je deze beslissing niet te vroeg nemen, maar eigenlijk gaat het er vooral om dat je deze beslissing niet te laat neemt. Om dit te kunnen beoordelen is het goed om eens rustig de tijd te nemen en te kijken naar de levenskwaliteit van uw dier in de afgelopen maand. Kijk hierbij goed naar de ongemakken die er mogelijk waren, hoe vaak dit gebeurde en hoe lang dit duurde. Soms helpt het om 1–2 weken een mini-dagboekje bij te houden: groene dagen (goed), oranje (twijfel) en rode (slecht). Als rood en oranje gaan overheersen, is dat vaak een belangrijk signaal. Als je terugkijkt naar deze maand en tot de conclusie komt dat het zwaar is, dan is de vraag of je nog zo een maand in wil gaan.

 

Het kan helpen om op het moment dat je ziet dat je dier achteruit gaat samen met het gezin concrete afspraken te maken over waar voor jullie de grens is. Bijvoorbeeld als je hond zijn vaste blokje om het huis niet meer kan volhouden, of als hij niet meer zijn mand uit komt om je te begroeten in de ochtend. Door hier van te voren over na te denken voorkom je dat je de grenzen steeds verder gaat oprekken en dat kan helpen om uiteindelijk de beslissing te nemen.

 

Regelmatig hoor ik eigenaren zeggen dat ze stiekem hopen dat ze op een ochtend beneden komen en hopen dat het dier zelf dood in zijn mandje ligt. Ik begrijp heel goed dat een eigenaar dit zegt, het is heel moeilijk en definitief om de beslissing tot euthanasie van je geliefde dier te nemen. Maar naast dat deze opmerking aangeeft hoeveel het baasje van zijn dier houdt, zegt het ook dat ze zien dat het steeds slechter gaat en ze onbewust inzien dat het goed zou zijn als het dier insliep. Ze willen alleen niet zelf verantwoordelijk zijn voor de beslissing omdat ze zich schuldig voelen en hopen daarom op een gemakkelijkere oplossing. Vergeet hierbij niet dat de beslissing om je dier niet te laten lijden ook uit liefde wordt genomen en hoort bij een goed baasje zijn.

 

 “Maar hij heeft ook nog goede momenten…” Dat horen we vaak, en dat begrijpen we. Maar een beslissing tot euthanasie maak je niet om wat een dier nog wel kan maar op basis van de hoeveelheid slechte momenten/

Je hoeft dit niet alleen te beslissen.
Wij nemen de tijd om samen naar het hele plaatje te kijken. Zonder haast, zonder druk. We bespreken wat je ziet, wat je voelt, en wat medisch gezien realistisch is. Soms geeft dat vertrouwen om nog even door te gaan en soms geeft het rust om met liefde te kiezen voor een waardig einde.